Mijn grootste probleem dit jaar wordt waar ik mijn cd’s moet laten. Nog nooit heb ik zoveel nieuwe albums bijgezet in mijn platenkast als de laatste tijd. Niet zo gek als je bedenkt dat mijn zondagochtendprogramma vol zit met de meest uiteenlopende muziekstijlen.
Het afgelopen jaar heb ik vriendjes gemaakt met Putumayo, Bertus, Crammed, Basta en allerlei andere kleine platenlabels waar ik niet eerder mee te maken had. Er is heel veel uiteenlopende muziek die het daglicht nooit haalt. Dat is mij wel duidelijk geworden.
Behalve een plek in mijn platenkast moeten al die cd’s in mijn hoofd gaan zitten. Want tijdens het componeren van een zondagochtendshow is het handig om muziek te denken. Dit gaat zo; een liedje loopt af. Er valt een stilte en in die stilte moet er een vervolg komen. In mijn hoofd poppen allerlei liedjes en soundjes op die aansluiten op het nummer. De meeste pop-ups zijn onbruikbaar maar leveren soms wel ideetjes op om langs mijn platenkast te lopen en er iets uit te halen wat bruikbaar is. Ik moet erg om mijzelf lachen als ik zo op stroopjacht ben.
Last but not least hebben veel artiesten hun platen in eigen beheer uitgebracht. Die mail ik dan of ze mij een exemplaar willen sturen. Dat vinden ze natuurlijk leuk. Ik maak letterlijk contact met de muzikant zelf. Zo zou het eigenlijk altijd moeten gaan in radioland. Mijn respect voor welke cd dan ook is sindsdien enorm gestegen.
Hans