Goedemorgen. Er is cabaretnieuws over vrouwelijke cabaretiers. Zondag 26 september won Claudia de Breij de Poelifinario voor het beste cabaretprogramma en Paulien Cornelisse won de Neerlands Hoop voor het grootste aanstormende talent op cabaretgebied. Heel goed nieuws, ik ben het volkomen met de jury eens, ik heb beide programma’s gezien en vond ze beide ontzettend goed. Dames, als jullie dit horen: heel hartelijk gefeliciteerd.
Maar er is ook droevig nieuws. Zondag 26 september overleed Anke Groot. Ze was tot 1982 het vrouwelijke gezicht van het roemruchte cabaret Don Quishocking. Zij was volgens de groep het geweten van Don Quishocking. Zij stelde steeds essentiële vragen: waarom dit nummer en waarom op die plek? Is dit nou wel zo leuk? Raken we de mensen wel op de manier waarop wij dat willen?
Anke had in elk programma wel een mooie solo. Vaak waren dat nummers die ontroerden en tot nadenken stemden. Maar ook met ongecompliceerde lol kon Anke Groot heel goed overweg. Maar het moest wel een beetje pijn doen. Ze was een echte cabaretière pur sang. Een vrouw met allure, met een geweten, met cynisme en heel veel humor. Ze maakte het zichzelf niet makkelijk. Niet in het leven maar ook niet op het toneel. Ze besloot al om begin jaren 80 te stoppen met optreden. Ze vond lesgeven veel interessanter. Ze gaf o.a. Tekstinterpretatie. En hoe goed ze daarin was gaat u zo horen in twee solo’s van Anke Groot. En het bijzondere is: die zijn allebei nog nooit op een plaat of cd terechtgekomen. Als u aan het werk bent: stop maar even om te luisteren want beide nummers zijn zeer de moeite waard.
De titel van het eerste nummer verklap ik niet. Maar ik zei zojuist wel dat het pijn moet doen volgens Anke Groot. En het tweede nummer heet Sinaasappel. Het komt uit het laatste Don Quishocking programma : Wij zijn volstrekt in de war.
Ik wens iedereen die haar liefheeft, met name George haar man, veel sterkte.
Kick